Van 1953 tot begin jaren 1960 vond in Grevenbicht jaarlijks een wereldvrijgezellencongres plaats. Ons dorp kreeg daardoor een landelijke bekendheid. Anders dan de naam misschien doet vermoeden, was het niet bedoeld als een evenement waar vrijgezellen elkaar konden treffen in de hoop de liefde van hun leven tegen te komen.

Het was dus geen huwelijksmarkt en ook geen verheerlijking van de vrijgezellenstaat. Het doel van het wereldvrijgezellencongres was om vrijgezellen van alle landen bij elkaar te brengen om elkaars problemen te bespreken.

Grootste probleem voor een toenmalig vrijgezel was blijkbaar de belasting. Voor vrijgezellen lag die hoger dan voor gehuwden. Middels het congres wilde men gelijkheid voor elkaar krijgen. Desalniettemin heeft het wereldvrijgezellencongres de nodige koppels tot stand gebracht.

Grote initiator van het treffen was Ger Greijn, gemeentesecretaris van de voormalige gemeente Grevenbicht in de tijd dat de jonge Louis Corten burgemeester was. De toen 43-jarige Greijn was nog steeds ongehuwd. Aan een vrijgezellencongres dacht hij echter niet meteen. Daar was een toevallige gebeurtenis de aanleiding van. Een drietal vertegenwoordigers van de gemeente, onder wie Greijn, bezochten Den Haag om een ponsmachine aan het werk te zien. In Den Bosch hielden ze een tussenstop. Daar werd op dat moment een Maria-congres gehouden. Bij het zien van dat evenement wist Greijn het zeker. Grevenbicht moest ook zoiets krijgen, want daar gebeurt nooit iets! We organiseren een vrijgezellencongres!

โ€˜Vrijgezellen aller landen, verenigt uโ€™, stond op het affiche. En dat gebeurde dan ook. Tijdens de eerste editie in 1953 trekken zoโ€™n 800 eenzame zielen richting Grevenbicht. En niet alleen uit Nederland. Ook uit Belgiรซ, Duitsland, Engeland en zelfs enkele mensen uit verder gelegen oorden.
De verzamelplaats was een weiland waar het V-teken was uitgebeeld. De V stond niet alleen voor victorie en vrede, maar ook voor vrijgezel, want die status hadden alle deelnemers.

Om mee te kunnen doen, moest men minimaal 23 jaar oud zijn. Om te bewijzen dat je vrijgezel was, moest men een brief meenemen van de pastoor of burgemeester van de plaats van herkomst waarin de bevestiging stond dat hij of zij daadwerkelijk niet gehuwd was. Dat was voldoende. Ongehuwd samenwonen kwam toen nog niet voor.

Tijdens de wereldvrijgezellencongressen verbleven de deelnemers bij gastgezinnen in Grevenbicht en omgeving. Het aantal slaapplaatsen was echter bij lange na niet voldoende. Daarom bood het Rode Kruis Limburg bedden, matrassen, kussens en lakens aan.

Elk jaar had het evenement een ander thema. Behalve het uiten van onvrede over ongelijke rechten was er ook plaats voor vertier,ย Om het belangrijkste gedeelte niet uit het oog te verliezen, werd vanaf 1954 een aparte tent opgezet voor het congresgedeelte, waarvoor sprekers werden uitgenodigd. Door de jaren heen gaven onder andere de bekende Nederlandse folklorist Dirk Jan van der Ven, reisverhalenschrijfster Mary Pos en zelfs de beroemde Godfried Bomans acte de prรฉsence.

Het ontspanningsgedeelte bestond uit tripjes naar het heuvelland, gelegenheidsgawstrekke en een dรฉfilรฉ. Op de laatste dag van het jaarlijkse congres werden steevast stellingen met rechten voor vrijgezellen geformuleerd die als petitie naar de volksvertegenwoordiging in Den Haag werden gestuurd.

Was de eerste editie die plaatsvond van 19 tot 21 december 1953 nog een wereldwijd succes, daarna werd het tot het laatste congres in 1961 steeds minder. Niet in de laatste plaats omdat oprichter en organisator Greijn inmiddels in het huwelijksbootje was gestapt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here